درباره نویسنده
سیمین خلیلی معروف به سیمین بهبهانی در ۲۸ تیر ۱۳۰۶ در تهران در خانواده‌ای اهل فرهنگ و قلم چشم به جهان گشود. پدرش عباس خلیلی (مدیر روزنامه اقدام، شاعر و ادیب) و مادرش فخرعادل خلعتبری (شاعر، روزنامه‌نگار و از پیشگامان جنبش زنان در دوران مشروطه) بودند. محیط خانواده، روحیه عدالت‌خواهی، ادبیات و شجاعت بیانی را از همان کودکی در او بارور ساخت.
او در دوران جوانی وارد دانشسرای مقدماتی شد، سال‌ها به تدریس در مدارس پرداخت و هم‌زمان در رشته حقوق قضایی از دانشگاه تهران دانش‌آموخته شد؛ هرچند هرگز شغل قضاوت یا وکالت را برنگزید و زندگی خود را وقف دبیری ادبیات و سرودن شعر کرد. نخستین اشعارش در نوجوانی در نشریات منتشر شد و خیلی زود با سرودن اشعاری با مضامین اجتماعی و ضدبی‌عدالتی جایگاه خود را در میان شاعران نوگرای دهه ۱۳۳۰ تثبیت کرد. سیمین بهبهانی در دهه ۱۳۴۰ به کانون پرورش فکری و شورای موسیقی رادیو راه یافت و ترانه‌های ماندگاری سرود.
نقطه عطف حیات ادبی او در اواخر دهه ۱۳۵۰ رخ داد؛ جایی که فرم غزل کلاسیک را درهم‌شکست و اوزان بی‌سابقه‌ای پدید آورد که ادبیات معاصر از آن به عنوان رنسانس غزل یاد می‌کند. با وجود فشارهای فزاینده، بازجویی‌ها، ممنوع‌الخروجی و توقیف آثار در دهه‌های پس از انقلاب، سیمین بهبهانی ایران را ترک نکرد و در کنار مردم ماند. وی دوبار (در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۲) نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد و جوایز معتبر بین‌المللی متعددی از جمله جایزه هلمن/همت سازمان دیده‌بان حقوق بشر و مدال کارل فون اوسیتسکی را دریافت نمود. سیمین بهبهانی پس از دهه‌ها مقاومت فکری و آفرینش ادبی، در ۲۸ مرداد ۱۳۹۳ در سن ۸۷ سالگی در تهران درگذشت و در آرامستان بهشت زهرا در آرامگاه خانوادگی به خاک سپرده شد.
او در دوران جوانی وارد دانشسرای مقدماتی شد، سال‌ها به تدریس در مدارس پرداخت و هم‌زمان در رشته حقوق قضایی از دانشگاه تهران دانش‌آموخته شد؛ هرچند هرگز شغل قضاوت یا وکالت را برنگزید و زندگی خود را وقف دبیری ادبیات و سرودن شعر کرد. نخستین اشعارش در نوجوانی در نشریات منتشر شد و خیلی زود با سرودن اشعاری با مضامین اجتماعی و ضدبی‌عدالتی جایگاه خود را در میان شاعران نوگرای دهه ۱۳۳۰ تثبیت کرد. سیمین بهبهانی در دهه ۱۳۴۰ به کانون پرورش فکری و شورای موسیقی رادیو راه یافت و ترانه‌های ماندگاری سرود.
نقطه عطف حیات ادبی او در اواخر دهه ۱۳۵۰ رخ داد؛ جایی که فرم غزل کلاسیک را درهم‌شکست و اوزان بی‌سابقه‌ای پدید آورد که ادبیات معاصر از آن به عنوان رنسانس غزل یاد می‌کند. با وجود فشارهای فزاینده، بازجویی‌ها، ممنوع‌الخروجی و توقیف آثار در دهه‌های پس از انقلاب، سیمین بهبهانی ایران را ترک نکرد و در کنار مردم ماند. وی دوبار (در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۲) نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد و جوایز معتبر بین‌المللی متعددی از جمله جایزه هلمن/همت سازمان دیده‌بان حقوق بشر و مدال کارل فون اوسیتسکی را دریافت نمود. سیمین بهبهانی پس از دهه‌ها مقاومت فکری و آفرینش ادبی، در ۲۸ مرداد ۱۳۹۳ در سن ۸۷ سالگی در تهران درگذشت و در آرامستان بهشت زهرا در آرامگاه خانوادگی به خاک سپرده شد.