درباره نویسنده
خواجه شمسالدین محمد، ملقب به «لسانالغیب» و «ترجمانالاسرار»، حدود سال ۷۲۷ هجری قمری در شیراز زاده شد. او در جوانی به آموختن حکمت، الهیات، ادب عرب و قرائت قرآن روی آورد و با اشراف کامل بر علوم عقلی و نقلی زمانه، شهرتی پایدار در فارس یافت.
حیات حافظ مقارن با کشمکشهای مکرر حکومتها بود. او عصر توأم با مدارای شاه شیخ ابواسحاق اینجو، خفقان دوران حکومت امیر مبارزالدین (محتسب)، و گشایش نسبی روزگار شاه شجاع مظفری را به چشم دید. حافظ برخلاف معاصرانی چون سعدی، چندان اهل جهانگردی نبود؛ پیوند او با زادگاهش و فضاهای دلانگیزی چون «رکنآباد» و «مصلای شیراز» عمیق بود و حتی سفر دریایی او به هند نیز با وقوع طوفان در هرمز ناتمام ماند.
حافظ در حدود سال ۷۹۲ هـ.ق در شیراز درگذشت و پیکرش در باغ مصلی (حافظیه کنونی) به خاک سپرده شد. دیوان او پس از مرگش توسط یار و همدرسش، محمد گلندام، گردآوری و مدون گشت.
حیات حافظ مقارن با کشمکشهای مکرر حکومتها بود. او عصر توأم با مدارای شاه شیخ ابواسحاق اینجو، خفقان دوران حکومت امیر مبارزالدین (محتسب)، و گشایش نسبی روزگار شاه شجاع مظفری را به چشم دید. حافظ برخلاف معاصرانی چون سعدی، چندان اهل جهانگردی نبود؛ پیوند او با زادگاهش و فضاهای دلانگیزی چون «رکنآباد» و «مصلای شیراز» عمیق بود و حتی سفر دریایی او به هند نیز با وقوع طوفان در هرمز ناتمام ماند.
حافظ در حدود سال ۷۹۲ هـ.ق در شیراز درگذشت و پیکرش در باغ مصلی (حافظیه کنونی) به خاک سپرده شد. دیوان او پس از مرگش توسط یار و همدرسش، محمد گلندام، گردآوری و مدون گشت.