درباره نویسنده
سید محمدعلی جمالزاده در اصفهان در خاندانی مبارز و روحانی به دنیا آمد؛ پدرش، سید جمالالدین واعظ اصفهانی، از پیشگامان بزرگ و خطبای آزادیخواه جنبش مشروطه بود که سرانجام به دستور محمدعلیشاه قاجار مظلومانه به قتل رسید. جمالزاده در نوجوانی پس از تحصیل در اصفهان و تهران، توسط پدرش برای دوری از خطرات سیاسی به بیروت و سپس به فرانسه فرستاده شد. او در دانشگاههای لوزان و دیژون سوئیس و فرانسه در رشته حقوق تحصیل کرد و دانشنامه حقوق گرفت.
در بحبوحه جنگ جهانی اول، جمالزاده به برلین رفت و به عضویت «کمیته ملیون ایرانی» در کنار چهرههایی چون سید حسن تقیزاده، علامه قزوینی و محمدعلی تربیت درآمد. او در مجله مشهور کاوه قلم زد و در همین شهر تاریخی، نقطه عطف ادبیات معاصر ایران را رقم زد: انتشار مجموعه داستان «یکی بود یکی نبود» (۱۳۰۰ خورشیدی / ۱۹۲۱ میلادی) در برلین، همراه با مقدمهای تاریخی که سند تولد داستان کوتاه مدرن فارسی محسوب میشود.
جمالزاده پس از دوره برلین، در ژنو سوئیس رحل اقامت افکند و به عنوان کارمند ارشد دفتر بینالمللی کار (ILO) مشغول به کار شد. او با زنی سوئیسی ازدواج کرد و اگرچه بخش اعظم عمر طولانی ۱۰۵ ساله خود را دور از ایران و در سوئیس گذراند، اما قلب و قلمش هرگز از زبان فارسی و یاد ایران جدا نشد. او خانهاش در ژنو را به پایگاهی برای دانشجویان و اهل ادب ایرانی تبدیل کرده بود. جمالزاده سرانجام در ۱۷ آبان ۱۳۷۶ (۱۹۹۷ میلادی) در ژنو سوئیس درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد و بخش عمده اموال، حقالتألیفها و کتابخانه عظیمش را وقف دانشگاه تهران و امور خیریه در ایران نمود.
در بحبوحه جنگ جهانی اول، جمالزاده به برلین رفت و به عضویت «کمیته ملیون ایرانی» در کنار چهرههایی چون سید حسن تقیزاده، علامه قزوینی و محمدعلی تربیت درآمد. او در مجله مشهور کاوه قلم زد و در همین شهر تاریخی، نقطه عطف ادبیات معاصر ایران را رقم زد: انتشار مجموعه داستان «یکی بود یکی نبود» (۱۳۰۰ خورشیدی / ۱۹۲۱ میلادی) در برلین، همراه با مقدمهای تاریخی که سند تولد داستان کوتاه مدرن فارسی محسوب میشود.
جمالزاده پس از دوره برلین، در ژنو سوئیس رحل اقامت افکند و به عنوان کارمند ارشد دفتر بینالمللی کار (ILO) مشغول به کار شد. او با زنی سوئیسی ازدواج کرد و اگرچه بخش اعظم عمر طولانی ۱۰۵ ساله خود را دور از ایران و در سوئیس گذراند، اما قلب و قلمش هرگز از زبان فارسی و یاد ایران جدا نشد. او خانهاش در ژنو را به پایگاهی برای دانشجویان و اهل ادب ایرانی تبدیل کرده بود. جمالزاده سرانجام در ۱۷ آبان ۱۳۷۶ (۱۹۹۷ میلادی) در ژنو سوئیس درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد و بخش عمده اموال، حقالتألیفها و کتابخانه عظیمش را وقف دانشگاه تهران و امور خیریه در ایران نمود.