درباره نویسنده
جلال‌الدین محمد بن بهاءالدین محمد، معروف به «مولوی»، «مولانا» و «خداوندگار»، در ۶ ربیع‌الاول ۶۰۴ هـ.ق در بلخ (افغانستان/خراسان بزرگ آن روزگار) متولد شد. پدرش، بهاءالدین ولد ملقب به «سلطان‌العلما»، از مشایخ و خطبای نامدار بود. با نزدیک‌شدن خطر حمله سپاهیان چنگیزخان مغول، خاندان وی بلخ را ترک کرده و پس از سفری طولانی از نیشابور (دیدار با عطار)، بغداد، مکه و دمشق، نهایتاً در قونیه (پایتخت سلجوقیان روم) اقامت گزیدند.
جلال‌الدین پس از فوت پدر، زیر نظر برهان‌الدین محقق ترمذی به تکمیل علوم فقه و اصول پرداخت و خود در جایگاه مفتی، فقیه و مدرّسی عالی‌مقام در قونیه نشست که صدها طالب‌علم گرد او حلقه می‌زدند.
انقلاب روحی: در سال ۶۴۲ هـ.ق، دیدار سرنوشت‌ساز او با درویشی شوریده به نام شمس تبریزی در قونیه، طوفانی در جانش افکند. مولانا مسند فتوا و تدریس را رها کرد و به شعر، وجد و سماع روی آورد. غیبت و ناپدیدشدن شمس، مولانا را در آتش هجران گداخت و دیوان شمس زاییده این داغ شد. پس از شمس، مولانا آرامش خود را در همنشینی با صلاح‌الدین زرکوب و سپس حسام‌الدین چلبی یافت؛ حسام‌الدین الهام‌بخش و کاتب شاهکار بی‌زوال او، مثنوی معنوی شد.
مولانا در ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هـ.ق در قونیه چشم از جهان فروبست و آرامگاه او (قبه خضراء) از آن زمان تاکنون کانون زیارت عارفان و شیفتگان شعر و حقیقت از سراسر جهان است.
جلال‌الدین پس از فوت پدر، زیر نظر برهان‌الدین محقق ترمذی به تکمیل علوم فقه و اصول پرداخت و خود در جایگاه مفتی، فقیه و مدرّسی عالی‌مقام در قونیه نشست که صدها طالب‌علم گرد او حلقه می‌زدند.
انقلاب روحی: در سال ۶۴۲ هـ.ق، دیدار سرنوشت‌ساز او با درویشی شوریده به نام شمس تبریزی در قونیه، طوفانی در جانش افکند. مولانا مسند فتوا و تدریس را رها کرد و به شعر، وجد و سماع روی آورد. غیبت و ناپدیدشدن شمس، مولانا را در آتش هجران گداخت و دیوان شمس زاییده این داغ شد. پس از شمس، مولانا آرامش خود را در همنشینی با صلاح‌الدین زرکوب و سپس حسام‌الدین چلبی یافت؛ حسام‌الدین الهام‌بخش و کاتب شاهکار بی‌زوال او، مثنوی معنوی شد.
مولانا در ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هـ.ق در قونیه چشم از جهان فروبست و آرامگاه او (قبه خضراء) از آن زمان تاکنون کانون زیارت عارفان و شیفتگان شعر و حقیقت از سراسر جهان است.