درباره نویسنده
کیم وو چونگ در دسامبر ۱۹۳۶ در شهر دگو (Daegu) متولد شد. پدرش آموزگار و فرماندار استان بود و معلمی ژنرال پارک چونگ-هی (رئیس‌جمهور آینده کره) را در کارنامه داشت. با آغاز جنگ خونین کره، پدرش ناپدید (ربوده توسط کره شمالی) شد و خانواده در تنگدستی مرگبار فرو رفت. کیم در نوجوانی برای تأمین معاش مادر و برادران خردسالش، در خیابان‌های جنگ‌زده پوسان روزنامه‌فروشی و دست‌فروشی می‌کرد؛ تجربه‌ای که اولین درس‌های بازاریابی، سرعت عمل، خوش‌قولی و جلب اعتماد مشتری را به او آموخت.
او با وجود فقر مطلق، با رتبه ممتاز وارد دانشگاه معتبر یانسه (Yonsei University) شد و در رشته اقتصاد به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۶۷ با سرمایه‌ای ناچیز (حدود ۱۰ هزار دلار) و تنها ۵ کارمند در دفتری کوچک و نمور، شرکت بازرگانی دوو (Daewoo) به معنای «جهان بزرگ» را بنیان نهاد و ابتدا با صادرات پیراهن و پارچه به بازارهای آمریکا و آسیا کار خود را آغاز کرد.
به لطف پیوندهای نزدیک با دولت توسعه‌گرای پارک چونگ-هی و توانایی شگفت‌انگیز در احیای واحدهای صنعتی در آستانه نابودی، دولت مأموریت نجات صنایع کشتی‌سازی، ماشین‌آلات سنگین، خودروسازی و لوازم الکترونیکی ورشکسته را به او سپرد. کیم در عرض کمتر از سه دهه، دوو را به دومین چبول بزرگ کره جنوبی (پس از هیوندای و بزرگ‌تر از سامسونگ و ال‌جی در آن برهه)، صاحب بیش از ۱۰۰ هزار کارمند در خارج از کره و فعال در صنایع سنگین، خودروسازی، هتلداری، ارتباطات و بازرگانی بین‌المللی بدل ساخت.
کتاب مانیفست‌گونه او در سال ۱۹۸۹ با نام «سنگفرش هر خیابان از طلاست» انتشار یافت که به یک پدیده فرهنگی جهانی تبدیل شد و میلیون‌ها نسخه از آن در کره، ایران و ده‌ها کشور ترجمه شد و به فروش رفت. با این حال، بحران مالی شرق آسیا در سال ۱۹۹۷ تار و پود مدل رشد با اهرم بالای بدهی دوو را درید. با امتناع دولت کیم دائه-جونگ از نجات مالی این غول صنعتی، گروه دوو در سال ۱۹۹۹ با بدهی سرسام‌آور حدود ۸۰ میلیارد دلاری دچار فروپاشی شد؛ بزرگ‌ترین ورشکستگی شرکتی در تاریخ جهان تا آن زمان.
کیم پس از اعلام ورشکستگی به خارج از کشور گریخت و نزدیک به شش سال در انزوا و سفرهای مخفیانه در کشورهای اروپایی و آسیایی زیست. سرانجام در ژوئن ۲۰۰۵ به کره بازگشت، عذرخواهی علنی کرد و بلافاصله بازداشت شد. دادگاه او را به اتهام حساب‌سازی جعلی، انتقال غیرقانونی ارز و کلاهبرداری مالی به ۱۰ سال زندان، جریمه‌های سنگین و بازگرداندن میلیاردها وون محکوم کرد. او بعداً در اواخر سال ۲۰۰۷ به دلیل کهولت سن و وخامت حال جسمانی مورد عفو ریاست‌جمهوری قرار گرفت. کیم سال‌های پایانی زندگی خود را در کره و ویتنام، با تمرکز بر آموزش جوانان کارآفرین از طریق بنیادهای آموزشی سپری کرد و نهایتاً در دسامبر ۲۰۱۹ در سن ۸۲ سالگی در بیمارستان دانشگاه آجو در سوون درگذشت.
او با وجود فقر مطلق، با رتبه ممتاز وارد دانشگاه معتبر یانسه (Yonsei University) شد و در رشته اقتصاد به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۶۷ با سرمایه‌ای ناچیز (حدود ۱۰ هزار دلار) و تنها ۵ کارمند در دفتری کوچک و نمور، شرکت بازرگانی دوو (Daewoo) به معنای «جهان بزرگ» را بنیان نهاد و ابتدا با صادرات پیراهن و پارچه به بازارهای آمریکا و آسیا کار خود را آغاز کرد.
به لطف پیوندهای نزدیک با دولت توسعه‌گرای پارک چونگ-هی و توانایی شگفت‌انگیز در احیای واحدهای صنعتی در آستانه نابودی، دولت مأموریت نجات صنایع کشتی‌سازی، ماشین‌آلات سنگین، خودروسازی و لوازم الکترونیکی ورشکسته را به او سپرد. کیم در عرض کمتر از سه دهه، دوو را به دومین چبول بزرگ کره جنوبی (پس از هیوندای و بزرگ‌تر از سامسونگ و ال‌جی در آن برهه)، صاحب بیش از ۱۰۰ هزار کارمند در خارج از کره و فعال در صنایع سنگین، خودروسازی، هتلداری، ارتباطات و بازرگانی بین‌المللی بدل ساخت.
کتاب مانیفست‌گونه او در سال ۱۹۸۹ با نام «سنگفرش هر خیابان از طلاست» انتشار یافت که به یک پدیده فرهنگی جهانی تبدیل شد و میلیون‌ها نسخه از آن در کره، ایران و ده‌ها کشور ترجمه شد و به فروش رفت. با این حال، بحران مالی شرق آسیا در سال ۱۹۹۷ تار و پود مدل رشد با اهرم بالای بدهی دوو را درید. با امتناع دولت کیم دائه-جونگ از نجات مالی این غول صنعتی، گروه دوو در سال ۱۹۹۹ با بدهی سرسام‌آور حدود ۸۰ میلیارد دلاری دچار فروپاشی شد؛ بزرگ‌ترین ورشکستگی شرکتی در تاریخ جهان تا آن زمان.
کیم پس از اعلام ورشکستگی به خارج از کشور گریخت و نزدیک به شش سال در انزوا و سفرهای مخفیانه در کشورهای اروپایی و آسیایی زیست. سرانجام در ژوئن ۲۰۰۵ به کره بازگشت، عذرخواهی علنی کرد و بلافاصله بازداشت شد. دادگاه او را به اتهام حساب‌سازی جعلی، انتقال غیرقانونی ارز و کلاهبرداری مالی به ۱۰ سال زندان، جریمه‌های سنگین و بازگرداندن میلیاردها وون محکوم کرد. او بعداً در اواخر سال ۲۰۰۷ به دلیل کهولت سن و وخامت حال جسمانی مورد عفو ریاست‌جمهوری قرار گرفت. کیم سال‌های پایانی زندگی خود را در کره و ویتنام، با تمرکز بر آموزش جوانان کارآفرین از طریق بنیادهای آموزشی سپری کرد و نهایتاً در دسامبر ۲۰۱۹ در سن ۸۲ سالگی در بیمارستان دانشگاه آجو در سوون درگذشت.
