درباره نویسنده
ابوالحسن احمد بن عمر بن علی سمرقندی، نامدار به نظامی عروضی، در اواخر سده پنجم هجری در کهن‌شهر سمرقند زاده شد. او در همان شهر به فراگیری علوم روز، شعر، ادب، بلاغت و به‌ویژه علم عروض پرداخت. به دلیل چیرگی چشمگیر در فن عروض، در تاریخ ادبیات به لقب «عروضی» پرآوازه شد تا از هم‌عصران شاعر دیگر نظیر نظامی گنجوی بازشناخته شود.
عروضی در سال ۵۰۴ هجری قمری در سمرقند بود و دو سال بعد (۵۰۶ ه.ق) در نیشابور و بلخ زیست؛ جایی که با نوابغ بزرگی چون حکیم عمر خیام ملاقات حضوری داشت و بعدها روایت‌های دقیقی از این دیدارها ثبت کرد. او در ۵۱۰ هجری در طوس به سر برد و بر سر مزار فردوسی حاضر شد و اطلاعات بکری از خاندان و زندگی سراینده شاهنامه گردآوری نمود. وی همچنین مدتی در هرات، غور و بامیان اقامت داشت.
بخش عمده حیات سیاسی و دیوانی او در ملازمت ملوک آل‌شنسب (سلسله شاهان غور) سپری شد. او دهه‌ها به عنوان ندیم، رایزن و دبیر در دستگاه این پادشاهان خدمت کرد. در حدود سال‌های ۵۵۱ یا ۵۵۲ هجری قمری، وی حاصل عمر، دیده‌ها و تجربیات پنجاه‌ساله خود را در قالب کتاب ارجمند «مجمع‌النوادر» (که بعدها به «چهار مقاله» شهرت یافت) به نام ابوالحسن حسام‌الدین علی، یکی از شاهزادگان غوری، تألیف کرد. نظامی عروضی از شاعران بزرگ عصر خود نیز شمرده می‌شد، هرچند دیوان شعر و مثنوی‌های او حوادث روزگار را تاب نیاورده و به دست ما نرسیده است. وی حدود سال ۵۶۰ هجری قمری درگذشت.
عروضی در سال ۵۰۴ هجری قمری در سمرقند بود و دو سال بعد (۵۰۶ ه.ق) در نیشابور و بلخ زیست؛ جایی که با نوابغ بزرگی چون حکیم عمر خیام ملاقات حضوری داشت و بعدها روایت‌های دقیقی از این دیدارها ثبت کرد. او در ۵۱۰ هجری در طوس به سر برد و بر سر مزار فردوسی حاضر شد و اطلاعات بکری از خاندان و زندگی سراینده شاهنامه گردآوری نمود. وی همچنین مدتی در هرات، غور و بامیان اقامت داشت.
بخش عمده حیات سیاسی و دیوانی او در ملازمت ملوک آل‌شنسب (سلسله شاهان غور) سپری شد. او دهه‌ها به عنوان ندیم، رایزن و دبیر در دستگاه این پادشاهان خدمت کرد. در حدود سال‌های ۵۵۱ یا ۵۵۲ هجری قمری، وی حاصل عمر، دیده‌ها و تجربیات پنجاه‌ساله خود را در قالب کتاب ارجمند «مجمع‌النوادر» (که بعدها به «چهار مقاله» شهرت یافت) به نام ابوالحسن حسام‌الدین علی، یکی از شاهزادگان غوری، تألیف کرد. نظامی عروضی از شاعران بزرگ عصر خود نیز شمرده می‌شد، هرچند دیوان شعر و مثنوی‌های او حوادث روزگار را تاب نیاورده و به دست ما نرسیده است. وی حدود سال ۵۶۰ هجری قمری درگذشت.