دنیای قشنگ نو

دنیای قشنگ نو، شاهکار پادآرمان‌شهری (Dystopian) آلدوس هاکسلی که در سال ۱۹۳۲ منتشر شد، روایتی هولناک و تکان‌دهنده از یک جامعهٔ به‌ظاهر بی‌نقص در آینده است؛ جهانی که در آن انسان‌ها از طریق مهندسی ژنتیک، دستکاری زیستی در لوله‌های آزمایشگاهی و شرطی‌سازی روان‌شناختی در قالب طبقات اجتماعی مشخص (از آلفا تا اپسیلون) متولد و تربیت می‌شوند.

در این جهان، مفاهیمی چون خانواده، عشق، مذهب، هنر، رنج و فردیت کاملاً محو شده و با مصرف‌گرایی، لذت‌های سطحی، روابط آزاد هدایت‌شده و دارویی آرام‌بخش به نام «سوما» (Soma) جایگزین شده‌اند. ورود شخصیتی بیرونی به نام «جان وحشی» (The Savage) که خارج از این سازوکار پرورش یافته و با نمایشنامه‌های شکسپیر بزرگ شده است، پوچی این مدینهٔ فاسدهٔ فناورانه را به چالش می‌کشد. این اثر در کنار «۱۹۸۴» جورج اورول، مهم‌ترین هشدار ادبی قرن بیستم دربارهٔ مخاطرات فناوری مهارنشده و تسلط ساختارهای توتالیتر بر روح بشر محسوب می‌شود.