قلعه حیوانات(مزرعه حیوانات)

«قلعه حیوانات» (منتشرشده در ۱۷ اوت ۱۹۴۵) هجوآمیزترین رمان تمثیلی قرن بیستم و هشداری جهان‌شمول علیه انحراف انقلاب‌ها و تولد نظام‌های تمامیت‌خواه (توتالیتر) است. اریک آرتور بلر (با نام مستعار جورج اورول) این اثر را با الهام از سیر تحولات پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه و حاکمیت ژوزف استالین بر اتحاد جماهیر شوروی نگاشت، اما پیام آن فراتر از یک رخداد تاریخی ویژه، مکانیسم روان‌شناختی فساد تدریجی قدرت را برملا می‌کند.

داستان با سخنرانی «مِیجر پیر» (نماد مارکس و لنین)، خوک خردمند مزرعهٔ مانِر آغاز می‌شود که پیش از مرگ، حیوانات را علیه ستم و استثمار ارباب جونز (نماد تزار نیکلای دوم) به شورش فرا می‌خواند. حیوانات پیروز می‌شوند، ادارهٔ مزرعه را به دست می‌گیرند و قانون بنیادین برابری را در قالب «هفت فرمان» بر دیوار طویله ثبت می‌کنند. اما دیری نمی‌پاید که خوک‌ها به رهبری «ناپلئون» (استالین) با تکیه بر دستگاه تبلیغاتیِ «اسکوئیلر» (پروپاگاندا) و گله‌ای از سگ‌های درنده و رام‌شده (پلیس مخفی)، رقیب اندیشمندتر یعنی «اسنوبال» (تروتسکی) را متهم به خیانت کرده و از مزرعه بیرون می‌رانند.

در امتداد داستان، با ساده‌لوحی و فداکاری بی‌قیدوشرط کارگران مثل اسب کاری «باکسر» و فراموشی تاریخی سایر حیوانات، بندبند قوانین دگرگون می‌شوند تا آن‌که در فرجام هولناک رمان، مرز میان خوک‌های قدرت‌مدار و ستمگرانِ پیشین به‌کلی محو می‌گردد.