ناتور دشت

«ناتور دشت» یکی از اثرگذارترین و بحث‌برانگیزترین رمان‌های قرن بیستم و مشهورترین اثر ادبی با موضوع بلوغ، بحران هویت و بیگانگی نوجوانان است. رمان در سال ۱۹۵۱ منتشر شد و داستان طی چند روز از زندگی هولدن کالفیلد (Holden Caulfield)، نوجوان شانزده‌ساله‌ای را روایت می‌کند که به دلیل مردودی پیاپی از مدرسهٔ شبانه‌روزی معتبر «پنسی» اخراج شده است.

هولدن پیش از آن‌که خبر اخراجش به والدینش برسد، مدرسه را ترک کرده و در خیابان‌ها، هتل‌ها و بارهای شهر نیویورک پرسه می‌زند. جهان‌بینی هولدن بر پایهٔ انزجار از نفاق، ظاهرسازی و ریاکاریِ دنیای بزرگسالان شکل گرفته است؛ دنیایی که او همه‌چیز آن را «الکی» و «قلابی» (phony) می‌داند. او در سراسر رمان در سوگ فقدان برادر کوچک‌ترش (الی) و نگران خواهر ده‌ساله‌اش (فیبی) است.

کلید نمادین رمان، تعبیر هولدن از ترانهٔ سنتی رابرت برنز است: او در تخیل خود می‌بیند که هزاران کودک خردسال در یک دشت وسیع چاودار مشغول بازی‌اند، بی‌خبر از آنکه به پرتگاهی خطرناک نزدیک می‌شوند. هولدن آرزو دارد تنها شغل و رسالتش در دنیا این باشد که در لبهٔ پرتگاه بایستد و نگذارد کودکان به دره سقوط کنند؛ یعنی «نگه‌بان دشت چاودار» (The Catcher in the Rye) برای جلوگیری از سقوط معصومیت کودکی به لجن‌زار تظاهر و ریاکاری بزرگسالی.