در باب حکمت زندگی

کتاب «در باب حکمت زندگی» اثر آرتور شوپنهاور، از برجسته‌ترین و همه‌فهم‌ترین رساله‌های فلسفهٔ زیسته در سنت اندیشهٔ غربی است. شوپنهاور در این اثر که بخشی از مجموعهٔ پایانی او (پارِرگا و پارالیپومنا) است، لحن تند و جهان‌بینی بدبینانهٔ کتاب اصلی‌اش (جهان به مثابه اراده و بازنمود) را تا حدی تعدیل می‌کند و با رویکردی واقع‌گرایانه، در پی پاسخ به این پرسش برمی‌آید: «چگونه می‌توان در جهانی آکنده از رنج و پوچی، خوشبخت‌ترین و آرام‌ترین زندگیِ ممکن را تجربه کرد؟»

شوپنهاور سرنوشت و سعادت انسان‌ها را به سه بخش بنیادین تفکیک می‌کند:

۱. آنچه هستیم (شخصیت): سلامت تن، زیبایی، توان ذهنی، اصالت اخلاقی و استقلال درون.

۲. آنچه داریم (تملک): دارایی‌های مادی و ثروت.

۳. آنچه می‌نماییم (شأن اجتماعی): دیدگاه، قضاوت و اعتبار نزد دیگران.

تز محوری شوپنهاور این است که بیش از ۹۰ درصد شادکامی انسان در «آنچه هستیم» نهفته است؛ زیرا جهانِ هر فرد تنها از دریچهٔ ذهن و احوال درونی خود او درک می‌شود. این اثر منبعی بی‌نظیر برای دوری از توهم تأییدطلبی اجتماعی، استقبال از تنهایی خودخواسته، و پرورش غنای فردی است. ترجمهٔ شاخص این اثر در ایران توسط محمد مبشری با ویراستاری علی‌اصغر حداد از سوی نشر نیلوفر منتشر شده است.