درباره نویسنده
یالوم در سال ۱۹۶۳ به هیئت علمی دانشگاه استنفورد پیوست، جایی که در دهههای بعد به کرسی استادی تمام در روانپزشکی رسید و بنیادینترین آثار علمی خود را تدوین نمود: ابتدا کتاب مرجع «تئوری و کاربست رواندرمانی گروهی» (۱۹۷۰) و سپس شاهکار تئوریک خود «رواندرمانی اگزیستانسیال» (۱۹۸۰).
با گذشت زمان، یالوم دریافت که مقالات و کتب آکادمیک محض قادر به لمس قلب تپنده اضطراب انسانی نیستند؛ از این رو به نگارش داستانهای بالینی و رمانهای فلسفی روی آورد. با انتشار «دژخیم عشق» (۱۹۸۹) و به ویژه شاهکار جاودانش «وقتی نیچه گریست» (۱۹۹۲)، او به پدیدهای بینالمللی بدل شد و نامش بر صدر لیست پرفروشترین آثار داستانی جهان نشست. یالوم دههها همسفر مریلین یالوم (استاد و پژوهشگر نامدار مطالعات جنسیت و ادبیات) بود. پس از درگذشت همسرش بر اثر بیماری در سال ۲۰۱۹، یالوم در کتاب مشترک پایانیشان، «مسئله مرگ و زندگی»، صادقانهترین گزارش از فرآیند سوگواری و تنهایی کهنسالی را به نگارش درآورد.