2 نسخه در کتابخانه دیگر
وقتی نیچه گریست
رمانی دربارهٔ وسواس، عشق و اراده
قطع
رقعی (A5)
صفحات
480
سال انتشار
1992
وضعیت امانت
موجود در «فسا» برای امانت، از بالای صفحه کتابخانه فعال خود را تغییر دهید.نسخه الکترونیک
برای این کتاب هنوز نسخه‌ی الکترونیکی ثبت نشده است.
رمان «وقتی نیچه گریست» درخشان‌ترین تجربهٔ یالوم در ژانر «رمان آموزشی/روان‌درمانگرانه» (Teaching Novel) است که تاریخ واقعی را با تخیلی نبوغ‌آمیز پیوند می‌زند. بستر رخداد داستان در سال ۱۸۸۲ و در وینِ اواخر قرن نوزدهم، در آستانهٔ زایش دانش روانکاوی می‌گذرد.
محور اصلی داستان:
لو آندریاس سالومه (معشوقهٔ جوان و شورشی نیچه) مخفیانه نزد دکتر یوزف بروئر (پزشک برجستهٔ وینی، کاشف روش درمان با گفتگو / Talking Cure و مربی زیگموند فروید جوان) می‌رود و از او می‌خواهد تا بدون آگاهیِ فیلسوف، فریدریش نیچه را که در ورطهٔ میگرن‌های وحشتناک، افسردگی عمیق و افکار خودکشی گرفتار است، مداوا کند.
بروئر درمی‌یابد که متقاعد کردن فیلسوف مغروری چون نیچه به پذیرش درمان، غیرممکن است؛ بنابراین ترفندی طرح می‌کند: معاملهٔ دوسویه. او از نیچه می‌خواهد سردردهای جسمانی‌اش را معاینه کند و در عوض، نیچه فلسفهٔ خود را به او بیاموزد تا ناامیدی روانی خودِ دکتر بروئر (که گرفتار وسواس فکری و اروتیک به بیمار سابقش «آنا او» / برتا پاپنهایم است) درمان شود.
از دل این جلسات، دیالوگ‌های نفس‌گیر فلسفی شکل می‌گیرد؛ رابطهٔ پزشک-بیمار جایش را به شراکت در رنج و برابری می‌دهد و مفاهیم اگزیستانسیال نظیر:
بازگشت جاودان (Eternal Recurrence): پذیرش زندگی به نحوی که آرزو کنی بارها و بارها عیناً تکرار شود.
خواستن گذشته (Amor Fati): دگرگون ساختن «چنین بود» به «من چنین خواستم».
بهای خودآگاهی: عبور از توهمات آرام‌بخش برای زیستن در حقیقت.
اوج رمان در جایی است که سپر دفاعی سفت و سخت نیچه در اثر لمس یک همدلی و ارتباط انسانی اصیل فرومی‌ریزد و فیلسوفِ تنهایی، سرانجام اشک می‌ریزد.
دسته‌بندی‌ها:
دسته‌بندی مشخص نشده است.
برچسب‌ها:
اروین یالوم
اروین دیوید یالوم در واشینگتن دی.سی در خانواده‌ای یهودی از مهاجران فقیر روسی به دنیا آمد. او در محله‌ای خطرناک و فقیرنشین رشد کرد و پناهگاه همیشگی دوران کودکی‌اش کتابخانه عمومی شهر بود، جایی که به صورت حریصانه به خواندن ادبیات و تاریخ روی آورد. او پس از اخذ مدرک کارشناسی از دانشگاه جورج واشینگتن، دکترای پزشکی خود را در سال ۱۹۵۶ از دانشکده پزشکی بوستون دریافت کرد و دوره رزیدنتی روان‌پزشکی را در کلینیک معتبر جانز هاپکینز زیر نظر اساتیدی چون جروم فرانک گذراند.
یالوم در سال ۱۹۶۳ به هیئت علمی دانشگاه استنفورد پیوست، جایی که در دهه‌های بعد به کرسی استادی تمام در روان‌پزشکی رسید و بنیادین‌ترین آثار علمی خود را تدوین نمود: ابتدا کتاب مرجع «تئوری و کاربست روان‌درمانی گروهی» (۱۹۷۰) و سپس شاهکار تئوریک خود «روان‌درمانی اگزیستانسیال» (۱۹۸۰).
با گذشت زمان، یالوم دریافت که مقالات و کتب آکادمیک محض قادر به لمس قلب تپنده اضطراب انسانی نیستند؛ از این رو به نگارش داستان‌های بالینی و رمان‌های فلسفی روی آورد. با انتشار «دژخیم عشق» (۱۹۸۹) و به ویژه شاهکار جاودانش «وقتی نیچه گریست» (۱۹۹۲)، او به پدیده‌ای بین‌المللی بدل شد و نامش بر صدر لیست پرفروش‌ترین آثار داستانی جهان نشست. یالوم دهه‌ها همسفر مریلین یالوم (استاد و پژوهشگر نامدار مطالعات جنسیت و ادبیات) بود. پس از درگذشت همسرش بر اثر بیماری در سال ۲۰۱۹، یالوم در کتاب مشترک پایانی‌شان، «مسئله مرگ و زندگی»، صادقانه‌ترین گزارش از فرآیند سوگواری و تنهایی کهنسالی را به نگارش درآورد.
سپیده حبیب
سپیده حبیب در سال ۱۳۴۹ در تهران چشم به جهان گشود. او دوران ابتدایی را در مدرسه مشهور «فرهاد» زیر نظر توران میرهادی گذراند و تحصیلات عالیه خود را در رشته پزشکی عمومی (فارغ‌التحصیل ۱۳۷۵) و سپس دوره تخصص روان‌پزشکی را در دانشگاه علوم پزشکی ایران (فارغ‌التحصیل ۱۳۸۱) به پایان رساند. نقطه عطف کارنامه او زمانی شکل گرفت که با هدایت بالینی و علاقه شخصی، آثار اروین یالوم (استاد ممتاز روان‌پزشکی دانشگاه استنفورد) را برای ترجمه انتخاب کرد. حبیب با مکاتبه مستقیم و اخذ مجوز از خودِ یالوم، برای نخستین بار رمان نامدار «وقتی نیچه گریست» را در سال ۱۳۸۵ به فارسی برگرداند و جریانی بزرگ از توجه به ادبیات درمانی اگزیستانسیال را در جامعه کتاب‌خوان، پزشکان و مشاوران ایرانی پایه‌گذاری کرد. او هم‌زمان با طبابت روان‌پزشکی، مرجع اصلی و دقیق‌ترین مترجم مفاهیم روان‌درمانی اگزیستانسیال در ایران به شمار می‌رود.
نقل‌قول‌های برگزیده
-
•
«با خود اندیشید: چه مقدار از زندگی را از دست داده‌ام، صرفاً به‌خاطر نگاه نکردن؟ یا با نگاه کردنی که هرگز ندیدن نبوده است؟/ فصل نخست (تأملات درونی دکتر بروئر در ونیز پیش از ملاقات سالومه)»
-
•
«ناامیدی، بهایی است که انسان برای رسیدن به خودآگاهی می‌پردازد. هر چه ژرف‌تر به لایه‌های زندگی بنگری، ناگزیر ناامیدی را در زیر آن خواهی یافت./ از دیالوگ‌های محوری میان فیلسوف و درمانگر»
-
•
«مهر و نشانِ آزادی چیست؟ اینکه دیگر در برابر خویشتن شرمسار نباشی!/ فصل هفتم (گفتگوی فلسفی نیچه با بروئر)»
-
•
«هر انسانی باید خود انتخاب کند که تا چه میزان توان و تابِ مواجهه با حقیقت را دارد./ دیالوگ نیچه پیرامون شجاعت فکری»
-
•
«هیچ‌کس در نهایت نمی‌تواند حقیقتاً دیگری را نجات دهد یا به او کمک کند؛ هر انسانی در پایان باید توانِ رهایی را درونِ خویشتن پیدا کند./ فصل چهاردهم»
-
•
«زمان را نمی‌توان شکست و اراده هرگز نمی‌تواند به عقب بازگردد. رهایی زمانی آغاز می‌شود که بیاموزی گذشته‌ات را چنان در آغوش کشی که گویی تک‌تک رخدادهایش را خود انتخاب کرده‌ای./ فصل‌های پایانی (بحث پیرامون مفهوم بازگشت جاودان)»
✍️ آثار همین نویسنده
2 نسخه در کتابخانه دیگر
🌐 آثار همین مترجم
⭐ پیشنهاد اختصاصی ایربوک
💬 نظرات کاربران
برای ثبت نظر ابتدا وارد شوید.
هنوز نظری ثبت نشده است.
