برادران کارامازوف جلد 2

فئودور داستایفسکی

فئودور داستایوفسکی در سال ۱۸۲۱ در مسکو در خانواده‌ای پزشک و نسبتاً سخت‌گیر متولد شد. مرگ زودهنگام مادر و قتل پدرش (احتمالاً توسط رعایای خود) ضربات روحی بزرگی بر او وارد کرد که سایه‌اش در تمام آثارش (به‌ویژه برادران کارامازوف) مشهود است. او در جوانی به محافل روشنفکری رادیکال پیوست و به دلیل فعالیت‌های سیاسی به اعدام محکوم شد، اما در آخرین لحظه، مجازات او به تبعید در سیبری (اردوگاه کار اجباری) تغییر یافت.

تجربه چهار سال زندگی در کاتوگا (اردوگاه) و مواجهه با مرگ، جنایتکاران، رنج‌های فیزیکی و محرومیت مطلق، بنیادِ جهان‌بینی او را از یک سوسیالیستِ آرمان‌گرا به یک مؤمنِ ارتدکسِ عمیق و منتقدِ سرسختِ تمدنِ غربی تغییر داد. او پس از بازگشت، درگیر مشکلات شدید مالی، اعتیاد به قمار و بیماری صرع بود. با وجود این فشارهای طاقت‌فرسا، آثار بزرگ خود را در نیمه دوم عمر نوشت. داستایوفسکی در سال ۱۸۸۱ در سنپترزبورگ درگذشت؛ مراسم تشییع او به واقعه‌ای ملی بدل شد و تأثیرش بر فلسفه، روان‌شناسی و ادبیات قرن بیستم بی‌مانند است.