اهالی مگنولیا

داستان حول محور روابط میان افراد و فضایی پیوندخورده با آدم‌ها و خانه‌ها می‌چرخد. پیرزاد با همان نثر پاکیزه، گزیده‌گو و تصویرساز همیشگی‌اش، به لایه‌های پنهان روان آدم‌ها، دغدغه‌های شخصی، سکوت‌ها و فاصله‌های میان نسل‌ها و نزدیکان سرک می‌کشد. «اهالی ماگنولیا» داستانِ آدم‌هایی است که در گذر روزگار، با زخم‌های کوچک و امیدهای کم‌رنگ زندگی‌شان دست‌وپنجه نرم می‌کنند و در جستجوی معنای تعلق و آرامش‌اند.

بعضی آدم‌ها مثل درخت‌های قدیمی حیاطند؛ به حضورشان عادت می‌کنی، به سایه‌شان، به خش‌خش برگ‌هایشان در بادِ عصرگاهی، و خیال می‌کنی تا همیشه همان‌جا می‌مانند. تا اینکه یک روز صبح بیدار می‌شوی و می‌بینی جای خالی‌شان از همه‌ی دیوارهای خانه بزرگ‌تر شده است…