عشق سالهای وبا

گابریل کارسیل مارکز

زندگینامه‌ای ثبت نشده است.

گابریل گارسیا مارکز

گابریل خوزه د لا کونکوردیا گارسیا مارکز در آراکاتاکا، شهری کوچک در سواحل کارائیب کلمبیا متولد شد. پدر و مادرش او را نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش رها کردند؛ دورانی تعیین‌کننده که شاکله روحی و ادبی او را ساخت. پدربزرگش، سرهنگ نیکولاس مارکز، کهنه‌سرباز جنگ داخلی «هزار روزه»، با داستان‌هایش از فجایع جنگ و فساد سیاسی، دیدگاه تاریخی گابریل را ساخت. در همان حال، مادربزرگش، ترانکویلینا ایگواران، خانه را با داستان‌های اشباح، طالع‌بینی و معجزات پر کرده بود. این دو جهان متناقض – خشونت سخت تاریخی و باور جادویی روزمره – پایه‌های ماکوندو را ریختند.

مارکز تحصیلات حقوق را در بوگوتا نیمه‌کاره رها کرد تا به روزنامه‌نگاری بپردازد. در دوران فاجعه‌بار «خشونت» و پس از قتل رهبر چپ‌گرا خورخه الیسر گایتان در ۱۹۴۸، او در روزنامه‌هایی مانند ال اسپکتادور گزارش‌های افشاگرانه‌ای نوشت. انتشار گزارش جنجالی یک ملوان بازمانده از کشتی جنگی کلمبیایی که فساد و قاچاق نیروی دریایی را برملا کرد، جان او را به خطر انداخت و موجب شد به عنوان خبرنگار به پاریس، رم و شرق اروپا فرستاده شود؛ دورانی همراه با فقر شدید، سرگردانی و بی‌خانمانی.

نقطه عطف زندگی او در سال ۱۹۶۵ رقم خورد؛ زمانی که با خانواده‌اش در راه تعطیلات به آکاپولکو بود و ناگهان فرم و لحن رمانی که بیست سال به دنبالش بود در ذهنش جرقه زد. او بلافاصله دور زد، به مکزیکوسیتی برگشت، ماشینش را فروخت، خود را ۱۸ ماه در اتاق حبس کرد و همسرش مرسدس بارچا امور مالی خانه را با قرض و گرو گذاشتن وسایل اداره کرد. نتیجه، رمان «صد سال تنهایی» (۱۹۶۷) بود؛ شاهکاری که تیراژهای اولیه آن در چند روز نایاب شد، در سراسر جهان به ده‌ها زبان ترجمه گشت و از او چهره‌ای هم‌رده هومر، سروانتس و شکسپیر ساخت.

مارکز سال‌های بعد را میان مکزیک، کلمبیا و اسپانیا سپری کرد و با آثاری چون پاییز پدرسالار، عشق سال‌های وبا و گزارش یک قتل محتوم موقعیت تثبیت‌شده خود را تداوم بخشید. او در سال ۱۹۸۲ جایزه نوبل ادبیات را از آن خود کرد و تا واپسین روزهای حیات در سال ۲۰۱۴ در مکزیکوسیتی، وجدان بیدار و صدای بی‌بدیل قاره آمریکای لاتین باقی ماند.

بهمن فرزانه

بهمن فرزانه (زاده ۱۳۱۷ در تهران – درگذشته ۱۷ بهمن ۱۳۹۲ در تهران) از اثرگذارترین و ماندگارترین مترجمان زبان و ادبیات ایتالیایی، اسپانیایی و انگلیسی در تاریخ ترجمه معاصر ایران است. او که از نوادگان میرزا صادق‌خان مستشارالدوله بود، پس از تحصیل در مدرسه عالی مترجمی سازمان ملل در ایتالیا، نزدیک به ۵ دهه در فلورانس و رم زیست و تسلطی کم‌نظیر بر فرهنگ و ادبیات غرب به دست آورد. مهم‌ترین نقطه عطف کارنامه او، ترجمه رمان بی‌همتای «صد سال تنهایی» اثر گابریل گارسیا مارکز در سال ۱۳۵۳ (توسط انتشارات امیرکبیر) بود که موجی عظیم در ادبیات داستانی ایران پدید آورد. او علاوه بر معرفی تمام‌عیار گابریل گارسیا مارکز، آلبا د سس‌پدس، لوئیجی پیراندلو و گراتزیا دلدا به خوانندگان ایرانی، خود نیز رمان‌نویسی چیره‌دست بود (با آثاری چون «چرک‌نویس» و «سرباز دل»). فرزانه در سال‌های پایانی زندگی به ایران بازگشت و در قطعه نام‌آوران بهشت زهرا آرام گرفت.