1984

جورج اورول

جورج اورول با نام شناسنامه‌ای اریک آرتور بلر (Eric Arthur Blair) در ۲۵ ژوئن ۱۹۰۳ در موتیهاری واقع در استان بیهار هند (که در آن دوران تحت حاکمیت استعماری بریتانیا بود) متولد شد. پدرش مأمور اداره مالیات و تریاک دولت استعماری بود. در کودکی به همراه مادرش به انگلستان بازگشت و به لطف نبوغ خود موفق شد بورس تحصیلی در کالج معتبر ایتن (Eton) را کسب کند.

پس از فارغ‌التحصیلی، به جای رفتن به دانشگاه، در سال ۱۹۲۲ به خدمت «پلیس سلطنتی بریتانیا در برمه» درآمد. پنج سال نظاره‌گری بر ستمگری استعمارگران، روحیه او را دگرگون کرد؛ در ۱۹۲۷ استعفا داد و تصمیم گرفت نویسنده‌ای برای طبقات محروم باشد. او سال‌ها در پاریس و لندن در فقر شدید زیست، به ظرف‌شویی، ولگردی و خوابیدن در نوانخانه‌ها پرداخت تا طعم واقعی سقوط اجتماعی را بچشد. او نام مستعار «جورج اورول» را از نام رودخانه «اورول» در سافک برگرفت تا نماد تولدی دوباره و هویت بریتانیایی او باشد.

در سال ۱۹۳۶ به اسپانیا رفت تا در چارچوب شبه‌نظامیان حزب کارگری وحدت مارکسیستی (POUM) علیه فاشیست‌های فرانکو بجنگد. او در خط مقدم از ناحیه گلو هدف تیر قناصه قرار گرفت و به سختی جان سالم به در برد؛ اما تلخ‌تر از زخم فاشیست‌ها، خیانت و تصفیه‌های خونین کمونیست‌های وابسته به استالین در پشت جبهه علیه هم‌رزمانش بود که او را تا سرحد مرگ تعقیب کردند. این تجربه دیدگاه او را برای همیشه نسبت به استالینیسم شفاف کرد.

اورول در طول جنگ جهانی دوم برای سرویس شرقی بی‌بی‌سی برنامه ساخت و در روزنامه «تریبون» مقاله‌نویسی کرد. در سال‌های پایانی زندگی، در حالی که در جزیره دورافتاده «جورا» در اسکاتلند با بیماری کشنده سل دست‌وپنجه نرم می‌کرد، شاهکار جاودانش ۱۹۸۴ را به پایان رساند. او در ۲۱ ژانویه ۱۹۵۰ در سن ۴۶ سالگی در لندن چشم از جهان فروبست.

صالح حسینی

صالح حسینی در ۱۵ دی ۱۳۲۵ در سنقر کلیایی متولد شد. او در کودکی و نوجوانی در محضر پدر با قرآن، گلستان و بوستان سعدی و دیوان حافظ مأنوس شد و مدتی نیز در حوزه علمیه به فراگیری صرف و نحو و منطق پرداخت؛ ریشه‌ای که بعدها زیربنای تسلط بی‌بدیل او بر نثر فخیم و زبان اصیل فارسی گشت. حسینی دوره کارشناسی و کارشناسی ارشد زبان و ادبیات انگلیسی را در دانشگاه شیراز به پایان رساند و سپس در سال ۱۳۵۴ جهت ادامه تحصیل راهی آمریکا شد و مدرک دکترای زبان و ادبیات انگلیسی خود را در سال ۱۳۵۸ از «دانشگاه جرج واشینگتن» اخذ نمود.

پس از بازگشت به کشور، به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه شهید چمران اهواز به تدریس پرداخت و در سال‌های جنگ تحمیلی با مرکز نشر دانشگاهی همکاری فعالی به عنوان ویراستار ارشد و سرویراستار داشت. وی در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۸ به عنوان منتقد و مترجم نمونه کشور و در سال ۱۳۸۲ به عنوان خادم برگزیده نشر انتخاب شد. دکتر حسینی یکی از معدود مترجمانی است که جرئت ورود به متون سرکش و ناممکن فاکنر را پیدا کرد و آن‌ها را با اعتباری جاودانه در زبان فارسی بازآفرید.