جنایت و مکافات

نقل‌قول‌های برگزیده

• •
  «به راه خود گمراه شدن، هزار بار بهتر از آن است که به روش دیگران درست رفتن! در حالت اول تو همچنان یک انسانی، اما در حالت دوم تنها طوطی مقلدی بیش نیستی./ بخش سوم، فصل ۱ (سخنان رازومیخین)»
• •
  «کسی که وجدان دارد، اگر مرتکب خطایی شود رنج خواهد کشید و عذاب خواهد دید؛ و همین رنج، خود مکافاتی است بس سهمگین‌تر از اعمال شاقه و زندان./ بخش سوم، فصل ۵ (کلام پورفیری پترویچ)»
• •
  «من فقط به این نکته اشاره کردم که انسانِ فوق‌العاده حق دارد… البته نه حقی رسمی و قانونی، بلکه حقی باطنی در وجدانِ خود، که در صورت لزوم برای تحقق هدفی بزرگ، از برخی موانع عبور کند. اگر کشف نیوتن برای آشکار شدن نیازمند فدا شدن ده یا صد نفر انسان بود، نیوتن حق داشت، بلکه وظیفه داشت آن‌ها را حذف کند تا کشف خود را به بشریت برساند./ بخش سوم، فصل ۵ (گفت‌وگوی تنش‌آلود راسکولنیکف با پورفیری پترویچ دربارهٔ مقاله‌اش)»
• •
  «من در برابر تو تعظیم نکردم، بلکه در برابر تمام رنج‌های بشریت زانو زدم./ بخش چهارم، فصل ۴ (صحنهٔ زانو زدن راسکولنیکف در برابر سونیا)»
• •
  «آیا گمان می‌کنی پیرزن را برای پول کشتم؟ من پیرزن را نکشتم، خودم را کشتم! یک‌باره روح خودم را نابود کردم… می‌خواستم بدانم آیا من هم مثل دیگران یک شپشم، یا یک انسانم؟ آیا جرئت دارم از مرز بگذرم و قدرت را بردارم، یا لرزان و مطیع در جای خود می‌مانم؟ می‌خواستم بدانم آیا من ناپلئونم یا موجودی ترسو و پست؟/ بخش پنجم، فصل ۴ (صحنهٔ اعتراف دردناک به سونیا در اتاق زیرشیروانی)»
• •
  «عشق آن‌ها را از نو زنده کرد؛ قلب هر یک برای قلب دیگری سرچشمه‌ای پایان‌ناپذیر از حیات و روشنایی بود. هنوز هفت سال دیگر در پیش بود، اما برای راسکولنیکف این آغاز داستانی تازه بود؛ داستان نوزایی تدریجی یک انسان و گذار آرام او از دنیایی به دنیای دیگر./ موخره (Epilogue)، بخش ۲ (سطرهای پایانی رمان)»